Την άνοιξη του 1975 η Αννα Βαγενά μαζί με τον Κώστα Τσιάνο και
τον Γιώργο Ζιάκα, όλοι τους Λαρισαίοι που χρόνια δούλευαν στην Αθήνα με το
όραμα της επιστροφής και της αποκέντρωσης, άρχισαν τις πρώτες συζητήσεις.
Σκοπός των συζητήσεων;
Η ίδρυση ενός θεάτρου, το οποίο θα μετέφερε από την Αθήνα στην
επαρχία ένα μικρό κομμάτι της θεατρικής κίνησης.
Τον Νοέμβριο του ΄75 το καταστατικό της
Θεσσαλικής Πνευματικής Πορείας
κατατίθεται το Πρωτοδικείο. Το πρώτο Περιφερειακό Θέατρο στην Ελλάδα είναι
πια γεγονός. 152 ιδρυτικά μέλη. Ανάμεσά τους: Μάνος Χατζηδάκης, Ιάκωβος
Καμπανέλλης, Δήμητρα Γαλάνη, Θόδωρος Αγγελόπουλος και πολλοί Λαρισαίοι, που
με την παρουσία τους εκφράζανε τη βούληση και την προσπάθεια μιας πόλης και
μιας περιοχής. Χωρίς καμία επιχορήγηση του κράτους ή του Δήμου, για οκτώ
χρόνια όργωσε κυριολεκτικά τον Θεσσαλικό κάμπο και σκαρφάλωσε στα πιο
απομακρυσμένα ορεινά χωριά.
Ο κύκλος, όμως, μετά από 8 χρόνια είχε αρχίσει να κλείνει. Οι συνθήκες
που διαμορφώθηκαν οδήγησαν στην μετατροπή της Θεσσαλικής Πνευματικής Πορείας
στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο,
από το 1983. Μια δεύτερη περίοδος αρχίζει. Επιχορηγούμενο, πλέον, από
το Δήμο Λάρισας και το Υπουργείο Πολιτισμού κατόρθωσε να ανεβάσει μεγάλα
θεατρικά έργα και πρώτο απ’ όλα τα Δημοτικά Θέατρα να λειτουργεί 2 σκηνές
στη Λάρισα και ακατάπαυστα να περιοδεύει χειμώνα και καλοκαίρι.
Είναι το μοναδικό Δημοτικό Θέατρο που εμφανίστηκε στο
"Φεστιβάλ Επιδαύρου" με τις τραγωδίες του Ευρυπίδη "Ηλέκτρα",
"Ιφιγένεια εν Ταύροις" και του Αισχύλου
"Χοηφόρες" που χαρακτηρίστηκαν σταθμοί στην έρευνα του Αρχαίου Ελληνικού
δράματος. Είναι το μόνο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. που αντιπροσώπευσε τη χώρα μας σε πολιτιστική
Πρωτεύουσα (Αμβέρσα με την "Ηλέκτρα" του Ευρυπίδη) και είχε συμμετοχές σε
πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού.
|
